TYDZIEŃ Języka Polskiego w SP 5

Stworzenie języka, jako systemu komunikacji, jest jednym z najgenialniejszych dokonań ludzkości. Pielęgnowanie jego piękna i poprawności należy do nas wszystkich, dlatego w 1999 r. UNESCO ustanowiło Dzień Języka Ojczystego, który obchodzimy od 2000 r. Jego celem jest ochrona języków ojczystych oraz dbanie o języki zagrożone i ginące.W Szkole Podstawowej nr 5 im. Noblistów Polskich w Gołdapi poszliśmy jako nauczyciele- bibliotekarze o krok dalej i zorganizowaliśmy projekt złożony z przedsięwzięć zaplanowanych dla każdej klasy, który zatytułowaliśmy „Tydzień Języka Polskiego”. Wiele działań podjęliśmy z wykorzystaniem sprzętu i księgozbioru nabytego w ramach Narodowego Programu Rozwoju Czytelnictwa 2.0 na lata 2021-2025.

Rozpoczęliśmy od maluszków, które zaprosiliśmy na teatrzyk kamishibai– -japońską formę „teatru z pudełka”. Dzieci z dużą uwagą wysłuchały opowieści o dwóch ptaszkach, która pod fasadą prostej formy opowiadała o zaletach współpracy, empatii oraz umiejętności dzielenia się z innymi oraz odpowiadały na pytania prowadzącej i włączyły się w rozmowę.

Starszym uczniom edukacji wczesnoszkolnej zaproponowaliśmy inną odsłonę teatrzyku pt. „W lustrzanej sali”. Prosta opowieść o dwóch pieskach, które kolejno znajdują się wśród tysiąca luster odzwierciedlających ich nastawienie do świata (raz obraz zwielokrotnionych lustrzanym odbiciem wyszczerzonych kłów i gotowych do ataku pazurów; innym razem po tysiąckroć powielony obraz uśmiechu, przyjaznego merdania ogonkiem i kulturalnych ukłonów) skłoniły dzieci do zastanowienia się, jak ich własna postawa wobec innych rzutuje na relacje i postrzeganie świata. Mali uczniowie zgodnie zdecydowali, że chcą być jak miły i sympatyczny piesek Borys oraz rozmawiały z prowadzącą na temat tego, w jaki sposób osiągnąć taki stan.

Inni uczestnicy projektu wzięli udział w rozmaitych zabawach, które pozwalały, np. na ćwiczenie znajomości alfabetu na przykładzie kilkudziesięciu imion polskich i ukraińskich, współczesnych i staropolskich. Wiele uśmiechu wywołało odnajdywanie własnych imion oraz odczytywanie, często archaicznie brzmiących, imion typu- Bożydar.

Uczniowie kl. 2 i 3 odczytywali łamańce językowe w celu ćwiczenia dykcji, a także „tropili” ukryte w podanych wyrazach słowa.

Poza tym wystawiali recepty dla „chorych na nieczytanie”, zalecając najlepsze i najskuteczniejsze kuracje mające na celu doprowadzenie do stanu, kiedy „chory” będzie złakniony lektury.

Ale to nie wszystko! Uczniowie bogacili słownictwo, uczestnicząc w zabawnej grze pt. „Kot ministra jest…”, dzięki której uczniowie przygotowujący się do egzaminu mogli w nietuzinkowy sposób powtórzyć wiadomości z nauki o języku.

Niektóre grupy miały okazję pisać opowiadanie wg schematu „Niestety, na szczęście”. Zadanie to wyzwalało kreatywność, pozwalało ćwiczyć logiczne myślenie pełne perypetii i pisanie formy, jaką jest opowiadanie.

Klasy najstarsze realizowały pracę nazwaną „blackout poetry” i podjęły się stworzenia wiersza, wybierając z zadrukowanej strony wyrazy układające się w utwór liryczny. Miały za zadanie wprowadzić środki stylistyczne charakterystyczne dla poezji (przenośnie, porównania, epitety i in.) oraz tak tworzyć, aby nadać utworowi sens. Było to wymagające zadanie, niemniej okazało się, że w naszych uczniach drzemią talenty literackie.

Uczniowie kl. VI a, w ramach podsumowania pracy nad lekturą pt. „Ania z Zielonego Wzgórza” zrealizowali projekt pt. „Lektura na wieszaku” , czwartoklasiści skonstruowali własnoręcznie czerwone krzesła, zainspirowawszy się książką Andrzeja Maleszki „Magiczne drzewo. Czerwone krzesło”, natomiast uczniowie kl. V a stworzyli latawce, na których umieścili list Stasia Tarkowskiego do ojca, oczywiście sugerując się treścią książki Henryka Sienkiewicza pt. „W pustyni i w puszczy”.

Jednym z momentów wpisujących się w Tydzień Języka Polskiego stał się dzień otwarty, podczas którego bibliotekarze zaproponowali odwiedzającym szkołę dzieciom teatrzyk kamishibai oraz wystawę najpoczytniejszych w szkole książek.

To oczywiście nie wszystkie działania, jakie podjęto w naszej szkole, bowiem dbałość o język, to proces permanentny.